எழுந்திடும் சூரியனின்
முதல் ஒளிக்கீற்று தான் பட்டு
உடைந்த கண்ணாடி துண்டொண்டு
ஒளிர்ந்தே இருள் ஒளிந்தது போல்
என் இருள் இதயக் கூட்டினுள்
பொருள் இல்லா வாழ்வு கனக்கையில்
உன் சுவை தேர் பேரன்பின்
சுடரொளி தான் புதுவாழ்வு படைக்கின்றது.
பெருகி எழுந்து சிந்திடும் அப்பேரொளியில்
பெருந்துன்பமும் சுகமன்றோ?
என்னில் சிந்திய இப்பேரன்புத் துளிகள்
எல்லைகள் தகர்க்கும் பெருங்கடலாய்ப்
பெருகி எனை முழுதும் கரைத்தே
தனக்குள் சேர்த்துக் கொள்ளாதோ?
எல்லையில்லா ஆனந்த பரம்பொருளே!
உனில் நிறைவதே என் வாழ்வின் அரும்பொருளே!
